Stap 4: Wie denk je wel/niet dat je bent?

Je denken vermoorden is een vrij nutteloze zaak want het vindt gewoon plaats, net als je ademhaling of je hartslag. Het is ook niet het denken dat slecht is (denken stelt je namelijk in staat om om je leven praktisch in te richten) het  gaat om het belang dat je aan je gedachten hecht.

Iedere gedachte veroorzaakt een gevoel dat wordt gevormd aan de hand van de betekenis die je aan die gedachte geeft. Iedere negatieve gedachte veroorzaakt een negatief gevoel en iedere positieve gedachte veroorzaakt een positief gevoel. Probeer maar uit! Denk aan iets naars en je gaat je vanzelf naar voelen. Denk aan iets fijns en je gaat je fijn voelen. Zo simpel is het: alles wat je nu ervaart is het directe gevolg van wat je nu denkt.

Sommige mensen gaan licht door het leven omdat ze positieve gedachten hebben en andere mensen hebben het zwaar omdat ze negatieve gedachten hebben. Dat heeft niks te maken met of het leven tegenzit want er zijn mensen die licht leven bij onheil en mensen die zwaar leven bij voorspoed. Omstandigheden spelen geen rol.

Gedachten komen en gaan en worden pas 'waar' als je ze gelooft en dat is wat er steeds gebeurt: bepaalde gedachten komen op en je klampt je eraan vast. De pijn die dat veroorzaakt, hou je in stand door er steeds weer aan te denken. Zou je er niet aan denken, dan zou het geen pijn doen.

Het probleem is echter dat je van je pijn een identiteit hebt gemaakt: je denkt dat het verhaal van je gedachten bij jou hoort en dat je jezelf kwijt raakt als je dat verhaal loslaat. Je kunt nu denken 'Ja maar het hoort ook echt bij mij want dit of dat (en dat kunnen hele nare zaken zijn) is ooit echt gebeurd en ik heb dit of dat toch echt meegemaakt.'

Natuurlijk zijn die dingen echt gebeurd maar dat was toen. De vraag is: horen ze nu bij jou? Er is nu immers niks aan de hand? Er bestaat niet zoiets als 'oude pijn' Pijn wordt altijd in het hier en nu gevoeld omdat je het in het hier en nu met je denken in leven houdt. Op het loslaten van die gedachten rust een enorm taboe. Daarom gaat iedereen altijd zo omzichtig te werk waar het pijnlijke kwesties betreft. Niet zozeer omdat het kwetsbare zaken zijn maar om het vasthouden in ere te houden. 

Om van de pijn verlost te raken hoef je niks anders te doen dan je bewust te worden van het negatieve verhaal dat je steeds over jezelf blijft vertellen en te zien dat het je eigen gedachten zijn die je pijn steeds veroorzaken. Om van de pijn verlost te worden zul je het taboe op het loslaten moeten opheffen.