Stap 5: De daad

Ben je in staat om naar jezelf te kijken? Wanneer je bij een bushalte staat, kun je jezelf dan bij die bushalte zien staan? Kun je jezelf zien op de plek waar je nu bent en kun je zien wat je nu denkt?

Een manier om een einde aan het lijden te maken is door naar jezelf te kijken en te ontdekken wat je overal zoal bij denkt. Het is belangrijk om hierbij niet te oordelen want dan is de denker weer in charge en die wil je nu juist even bekijken.

Een hoop mensen zijn in staat om naar zichzelf te kijken maar meestal gebeurt dat vanuit de denker die altijd oordeelt. Probeer nu eens te kijken zonder te oordelen, gewoon praktisch waar te nemen zonder emoties of drama. Zie jezelf zitten en worstelen met al die gedachten en emoties en oordeel niet.

Het kan best wel even schrikken zijn om te ontdekken dat je dagelijks overal toch wel heel vaak, of zelfs alleen maar, negatieve gedachten bij hebt en je snapt dan ook meteen waarom je je steeds zo slecht hebt gevoeld. Ieder mens met zulke gedachten zou immers ongelukkig worden?

Nu je ziet dat de denker overal voortdurend 'nee' tegen zegt, zou je kunnen beginnen om dat eens voor een paar maanden te veranderen in 'ja' en te kijken welke resultaten dat oplevert. Word je ergens voor uitgenodigd? Zeg ja tegen de uitnodiging! Voel je je negatief? Zeg ja tegen dat negatieve gevoel! In plaats van steeds te vluchten ('nee' te zeggen) ga je alles voor de verandering eens aan (door 'ja' te zeggen). Dat lijkt misschien eng maar ik kan je verzekeren dat het nog niet half zo eng is als vluchten.

Wanneer je jezelf ziet denken ben je niet meer degene die denkt, maar degene die naar dat denken kijkt. Aangezien degene die kijkt nooit degene kan zijn waarnaar gekeken wordt, ben je niet meer degene die denkt (lijdt) maar degene die daarnaar kijkt. Strikt genomen is dit het moment waarop je ware 'zelfmoord' plaatsvindt. Alleen 'vermoord' je hier niet je lichaam maar stop je om je te identificeren met je gedachten.

Je ontstijgt de persoon die je dacht te zijn door hem te zien. Je bent niet meer de persoon die denkt (en daardoor lijdt) maar degene die het denken en lijden van die persoon waarneemt. Je bent niet meer degene die zijn denkbeelden ondergaat, maar degene die naar de persoon met zijn denkbeelden kijkt. Er is een enorme dimensie bijgekomen: je bent je lijdende ik ontgroeid!

Je ziet je gedachten komen en gaan, alleen hou je je er niet meer aan vast of geeft er betekenis aan. Je laat ze gewoon komen en gaan als vissen in een beekje. Feitelijk is er op dit moment helemaal niets aan de hand, tenzij je denkt dat er wel wat aan de hand is (maar dan ben je weer in de denker veranderd).

De mogelijkheid om naar zijn eigen gedachten te kijken is de grootste macht die de mens tot zijn beschikking heeft. Jouw keuze om gedachten gewoon los te laten maakt het verschil tussen hemel en hel. Aan jou de keuze. Niets of niemand buiten jou kan jou dit geven; je kunt het alleen jezelf geven. Probeer het uit en je zult zien dat het werkt.

De oorzaak van je ellende is niet iets of iemand in de wereld die jou iets heeft aangedaan of aandoet of gaat aandoen. Het is niet iets of iemand in de wereld die jou iets heeft onthouden of onthoudt of gaat onthouden. De ellende werd veroorzaakt door negatieve denkbeelden in het hier en nu en met dat je je daar bewust van wordt, neem je er afstand van. Waarom zou je jezelf nog langer kwellen?

Zodra je dit inziet, heb je je valse identiteit (de denker) verlaten ('vermoord') en heb je je ware zelf (het waarnemen zonder oordeel) gevonden. Vanaf dat moment ben je de onbevooroordeelde getuige die naar de denker kijkt en niet meer de denker die zichzelf ervaart.

Het ervaren van het observeren zonder oordeel is de ultieme zelf-moordenaar.