Stap 5: De daad

Ben je in staat om naar jezelf te kijken? Wanneer je bij een bushalte staat, kun je jezelf dan bij die bushalte zien staan? Kun je jezelf zien op de plek waar je nu bent en kun je jezelf zien denken? Kun je zien wat je nu denkt?

Een manier om een einde aan het lijden te maken is door jezelf te zien en waar te nemen wat je zoal overal bij denkt. Het is belangrijk om hierbij niet te oordelen want dan is de denker weer in charge en die wil je nu juist even bekijken.

Feitelijk zag je jezelf al, maar je bekeek het steeds vanuit je negatieve verhaal; je bekeek het vanuit de denker. Probeer nu eens te kijken zonder te denken, gewoon praktisch waar te nemen zonder het drama. Het is tenslotte niet relevant of je gedachten waar zijn want alles wat je gelooft wordt voor jou waar. Wat telt is of die gedachten voor jou werken.

Het kan best wel even schrikken zijn om te ontdekken dat je dagelijks overal toch wel heel vaak, of zelfs alleen maar negatieve gedachten bij hebt en je snapt dan ook meteen waarom je je steeds zo slecht hebt gevoeld. Ieder mens met zulke gedachten zou immers ongelukkig worden? Nu je ziet dat de denker overal voortdurend 'nee' tegen zegt, zou je kunnen beginnen om dat eens voor een paar maanden te veranderen in 'ja' en te kijken welke resultaten dat oplevert. 

Belangrijk is dat wanneer je jezelf ziet denken, zonder daar een oordeel bij te hebben, je niet meer degene bent die denkt maar degene die naar dat denken kijkt. Aangezien degene die kijkt nooit degene kan zijn waarnaar gekeken wordt (!) ben je iedere keer dat je (zonder oordeel) naar jezelf kijkt automatisch niet meer degene die denkt (lijdt), maar degene die kijkt.

Strikt genomen is dit het moment waarop je ware 'zelfmoord' plaatsvindt. Alleen 'vermoord' je hier niet je lichaam maar de valse persoon die je steeds dacht te zijn. Je ontstijgt de persoon die je dacht te zijn door ernaar te kijken. Je bent niet meer degene die denkt (en daardoor lijdt) maar degene die het denken en lijden van die bedachte persoon waarneemt. Je bent niet meer degene die zijn denkbeelden ondergaat maar degene die naar de persoon kijkt die zijn gedachten ondergaat. Er is een enorme dimensie bijgekomen: je bent je lijdende ik ontgroeid!

Je ziet je gedachten komen en gaan maar nu hou je je er niet meer aan vast of geeft er betekenis aan maar laat je ze gewoon komen en gaan. Feitelijk is er op dit moment helemaal niets aan de hand, tenzij je denkt dat er wel wat aan de hand is maar dan ben je weer de denker ipv degene die naar de denker kijkt.

De mogelijkheid om je eigen gedachten te zien, is de grootste macht die de mens tot zijn beschikking heeft. Jouw keuze om de negatieve gedachten gewoon los te laten maakt het verschil tussen hemel en hel. In het ene geval zorgen negatieve gedachten voor een negatief gevoel en in het andere geval zorgen positieve gedachten voor positief gevoel. Aan jou de keuze. Niets of niemand buiten jou kan jou dit geven; je kunt het alleen jezelf geven. Probeer het uit en je zult zien dat het werkt.

Het enige wat de pijn steeds in stand hield, was je onwil om je verhaal los te laten omdat je bang was dat je daarmee jezelf zou verliezen. Je verliest echter alleen maar je (negatieve) verhaal dat je zo lang in de weg heeft gezeten. Wat je wint, wat erbij komt, is de enorme ruimte van waaruit je kijkt: de ervaring van het kijken.

Daarom kom je er met denken nooit uit: het maakt alleen je verhaal van lijden groter. Door afstand te nemen van het verhaal dat je steeds over jezelf vertelt, identificeer je je niet meer met het negatieve beeld met als gevolg dat het lijden direct stopt.

De oorzaak van je ellende is niet iets of iemand in de wereld die jou iets heeft aangedaan of aandoet of gaat aandoen. Het is niet iets of iemand in de wereld die jou iets heeft onthouden of onthoudt of gaat onthouden. De ellende werd veroorzaakt door negatieve denkbeelden in het hier en nu en met dat je je daar bewust van wordt, neem je er afstand van.

Zodra je dit inziet, heb je je valse identiteit (de denker) verlaten ('vermoord') en heb je je ware zelf (het waarnemen zonder oordeel) gevonden. Vanaf dat moment ben je de waarnemer die de denker ervaart en niet meer de denker die zichzelf ervaart.

Het ervaren van het observeren zonder oordeel is de ultieme zelf-moordenaar.